22 Mayıs 2015 Cuma

bayan çantası fiyatları ile tarih bilgisi2

 bayan çantası fiyatları


bayan çantası fiyatları ile tarih bilgisi2 evet arkadasalr bayan çantası sizler icin bugün bayan çantası fiyatlarıdiyorki 520)> gorc. eğitim ve gelişmeyi do^unm servet de^« bilakis scrv'etı donran sebep, e^tim ve emektir. Aynı şekilde Ebuzzıya Tevfik’e gorc de eğitimin ilerlemesini zenginliğin artmasından beklemek doğru olamaz, çunku zenginliğin kaynağı da gene eğitimdir (Agm). Kemal (2005: 49, 373), bu yüzden, devletin fonksiyonunu adalete hasrederken eğitimi temelde sivil, halkın inisiyatifine ait bir alan olarak gorur.
Namık Kemal (2005: 516-‘21)’in bu konuda diğer Müslüman düşünürlerden ayrıldığı kritik nokta, geleneksel anlayış uyarınca seçkinler yerine halkın eğitimine öncelik vermesidir. Nitekim onun “talim” veya “terbiye” yerine “maâriP kavramını kullanması bunun içindir. Onun yazılarında sıkça kullandığı marifet^ kendisini ve Allah’ı tanımak suretiyle insanı dünya ve âhiret saadetine götüren nitel bilgi, maârif Arapça edeb. Almanca bildung (Prange 2004) denen ahlakî eğitime yarayan “bilgi, kültür” anlamına gelir. Kemal, bu kavramla, geleneksel, dar anlamda bir ahlak terbiyesinin ötesinde, gerek okullar gibi formel, gerekse de vaaz ve basın gibi enfor-mel yollardan halkın bilinçlendirilmesine yönelik geniş kapsamh bir kamusal eğitimi ifade eder.
Namık Kemal, elit zihniyetince önceden halkın eğitimsiz, bilinçsiz bırakılmasında bir beis görülmediğini, hatta bunun siyasî kontrolü kolaylaştırması açısından tercih edildiğini, ancak toplumsal kalkınma ve siyasî katıhmı zorunlu kılan modern çağda böyle bir tutumun artık toptan yok olmayı göze almak anlamına geleceğine inanır. Ona göre halkın bilgilenmesini devlete 2sararlı görenler, yok olmaya doğru gidiyorlar. Çünkü Avrupa’da ve bütün dün->'ada bilgi ve kültür, artık kamunun malı ve bekâ sebebi haline geldi. Oralarda okumak-yazmak, -Almanca bildung kavramının da anlattığı gibi- mekanik bir eylemin ötesinde insanların yaşadıkları dünyanın bilincine varmaları anlamına gelmektedir. Batı’da aile bütçelerinde gazete, kitap, okul gibi bilgi araçlarına ayrılan para, diğer zaruri ihtiyaçlar için ayrılan miktarın denginde veya üstündedir. Hatta alfabe, yazı, imla, coğrafya, tarih, temel matematik gibi temel bilgiler, çocuklara daha ailelerinde öğretildiğinden okul müfredatlarına alınmıyor bile.
Kemal, bu bakımdan eğitimin amaçlan ve reformu konusunda ülke şartlarına uygun gerçekçi bir siyasadan yanadır. Bu konuda
hrnuz 1865 yılında Lcskofçalı Gâbb’c yazdıj^ı mektup oncınu O bu mektubu yazmadan önce okudu^ F'ransız eyaiet okufla-ait yönetmeli^ oldukla taydalı bulmakla birlikte pahalı dan dolayı (3smanlı acısından fizibil görmemiş, bu yüzden evrtn^ ilkeler ile çaj^daş ihtiyarlan birleştirerek somut, fizibil önenJcı^^ liştırmiştır. Namık Kemal (2005: 113), ektimde haşan için gerçekçi tutumun önemini başka yerlerde de belirtir. Ona gore^ tim seviyesini yükseltmek için benimsenecek yol konusunda farklı görüşler mevcuttur. Hâlbuki bu konuda ileri sürülecek lerin parlaklı^ndan çok tutulan herhangi bir yolun kararlılıkla gulanması önemlidir. Eğitim atılımı konusundaki niyetler ise, gerek devlet, gerekse de halk tarafından, büyük ünivcrsitcjçf öğretmen okulları, her köye okul açmak gibi uygulanması zor, k] di alı projeleri zamana bırakarak önce yalnız İstanbul’da duzcnj, birkaç ilk ve ortaokul açılmalıdır.
Ona göre halk için eğitimin maddî ve manevî üç amaç vc ışlçyj vardır: fikri gelişim, ahlakı güzelleştirme ve servet kazanımı. Di^ bir deyişle eğitimin amacı, bilinci, vicdanı ve mesleği geliştirmektir.
Türkçe eğitim vermek ve Rus ve Fransız papsızlar yerine Polonyalı ve Mâcar öğretmenler aramak suretiyle fikirlerini bize uydurmak-nr. Ahlakın g;ü/elleştirilmcsi ise yalnız ektimle başarılacak bir şey olmasa da okullarda İslâm inançları ve ahlakî faziletleri anlatan lyı kitaplar okutmak ve bunu pratik olarak ilişkilerde göstermek bu w>kU önemli işlev giınir. Bunlardan başka iki evrensel kural da eğitimin zorunlu şartlanndandır. Birincisi, kadınların da eğitim kapsamına alınmasıdır. Zira anne olan kadınlar, geleceğ^in büyüklen çocuklarm kışibğıni şekillendiren ilk öğretmenlerdir; bu yüzden çocuklann ve dolayısıyla gelecek toplumun kalitesi, onların kalitesine bağbdır. Kemal (2005; 111), başka yerlerde de Batı'da eğitimli kadınlann toplumsal hayatta oynadığı rolün önemini vurgular, kadınlann eğitimi, Ebuzzija Tevfik’in de adı geçen makalesinde önemle üzerinde durduğu bir meseledir.
Pozitrvistik Kğitimin Çıkmazı
İslâm dünyasında eğitime >Tİklenen yeni misyona dair en belirgin tavırlar, İngiltere ve Fransa gibi merkez ülkeleri ziyaret eden Hintli ve Mısırlı aydınlarda görülür. Sir Seyyid Ahmed Han, Batılı medeniyetin kıblesi olarak gördüğü İngiltere’deki eğitim sisteminden oklukça etkilendiği için Hindistan’daki İslâmî reform hareketinde eğitimi merkeze aldı. Ona göre ne geleneksel İslâmî eğitim kurumlan, ne de Hindistan’daki resmî İngiliz okulları, Muslürnanla-rm ilerlemesi için yeterliydi. Amacı, İslâmî bir rönesans için Batılı bilimlerin ve İngiliz dilinin Hint-Müslüman gen«,liğinc aktarılma-stydı ki bu eğitim atılımı 1875’te Alıgarh’ta ünlü İngiliz-Doğulu Kolcj’in kurulmasıyla taçlandı. Ahmed Han, bu amaç doğrultusunda eğitimde önceliği, Hint Müslüman erkek gençliğin vûksek öğrenimine ve teknik eğitimden çok beşerî bilimlere {^liherul arfx) verdi. Çünkü durumun aciliyeti karşısında öncelikli hcılef, avnı zamanda kendi geleneğine de aşina, evrensel bir vizyona sahip bir aydın neslinin yctiştirılmesiydi. Bu neslin önderliğinde ancak özlenen kültürel-toplumsal değişim sağlanabilirdi (May 1970: 41, 75— 81, Sıddiqi 1982; 211-7).
Cromcr, Mısır’da daha farklı bir vizyon benimsedi. Hedef ların ıralarına kapılmayacak “uslu vatandaşlar'’ yetiştirecek ve teknik ej^time ağırlık vermekti (Mitchell 1988). Dq|^ Mısır’da önemli olan, aydınlann eğitim vizyonlannın bu vizyondan etkilenme, onunla örtüşme ve ondan ayrılma der»^ nin tespitiydi.
Mısır gibi geri-kalmış bir toplumda aydınlann eğitim^ bir önem atfetmesi tabiiydi. Bu konuda da önce Abduh’un ınu[w şirı Rifâ’a Tahtâvî’nin görüşlerine bakmak yerinde olacaktır. tâvi, Mısır’ın otokratik geleneği uyarınca geleneksel elit politi)ç^ telakkisini sürdürse de, Osmanlı’da olduğu gibi modernleşme cinin geleneksel siyasî sadakat sembollerini aşındırarak ve yönetip, işini bürokratik bir mekanizmaya aktararak şeffaf hale gctirdi^,^j bunun da halk tarafından siyasî seferberlik ve katılımı gerektirdi^, ni görüyordu. Bu ise yönetim sürecinde meşrûiyctin kontrolü içij, kamuoyunun kendini duyurmasını v^e bu da siyasî eğitim yoluyla halkın bilinçlenmesini gerektiriyordu. Modern dünyada yönetimin hem karmaşık ve hem şeffaf hale gelmesi, siyasî eğitimin önemim arttırmıştır. Bu sebeple Tahtâvî’ye göre öncelikle yönetim btında memurlar hakkıyla eğitilmelidir, zira bir köy muhtan olmak için bile eğitim gerekmektedir. Diğer taraftan doğrudan hükümet görevlisi olmaysan halk da, hak ve sorumluluklar dengesine dayalı vatandaşlık bilincini kazanmak için gerekli siyasî eğitimi almalıdır (Hourani 1993: 76).
Tahtâvî’nin bu görüşlerinin, Namık Kemal (2005: 199-205)’in örneğin “Efkâr-ı umûmiye” başlıklı yazısında savunduğu görüşlerden pek farklı olmadığı görülür. Ancak onun ayrı medeniyet-mo-dernlik kavramlaştırması uyarınca ulemâya yüklediği yeni rol, farklı bir eğitim zihniyetini haber verir. Osmanlı’da olduğu gibi Mısır’da da cemaatin moral önderliği yanında ulemânın temel siyasî işledi halk ile hükümet arasında aracılık yaparak İslâmî meşrûiyctin sürdürülmesini denetlemekti. Ancak “devlet”le mütemayiz modern siyasetin ihtiyaç duy'duğu yeni meşrûiyet, daha doğrusu “yasallık ve modern eğitimle yetişen rakip aydın sınıfının zuhuru, ulemânın geleneksel konum ve işlevini de etkilemişti, Tahtâvî’ye göre. Modern toplum ve siyasette İslâmî meşrûiyetin ve dolayısıyla kendi geleneksel statüsünün tamamen kaybını önlemek için ulemâ, aydm bayan çantası fiyatları sundu.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder