2 Temmuz 2015 Perşembe

replika telefon İle Metafizik99

 replika telefon


replika telefon İle Metafizik99 bugün yine sizler icin elimizden gelen gayreti gösterdik ve replika telefon dediki Kendiliğinden orraya çıkan ve genel olarak Thalcs’rcn P| darki sistemlerin kronolojik sırasını izleyen bu ilk kirabın planı fazla durmak yararsızdır.a Kitabı : (Hiç şüphesiz bitmemiş bir durumda bulunan) a kirabmm (rıkliği her zaman çok tartışılmıştır. Numaralamasının da gösterdiği gibisonradan sokulmuştur. Öte yandan A ile B arasındaki bağlantıyı koparmat^ gibi görünmektedir. Nihayet diğer kitaplarda kendisine hiçbir kesin göndcrniç de bulunulmamaktadır. İlkçağ dan bu yana bu nedenler, onun Aristotelesç^. diyetine karşı çıkmak için yeterli görülmüşlerdir. Eskiler onun nudemos’un yt geni ve Aristoteles'in öğrencisi olan Rodos lu Pasikles in (Christ in küçük sözlü, güne bakınız) eseri olduğuna inanmaktaydılar ve W. Jaeger de kendi payına onun Pasikles tarafından kaleme alınmış olan Aristoteles in bir konuşmasının parça parça notlarından meydana geldiğini düşünmektedir — Günümüzde onun otantikliğini savunmuş olan A. Lasson un görüşü {Dic Mctaphystk des Aristotcleı, lenn, 1907) hemen hemen tek başına kalmaktaysa da (çünkü ortada kesin b nıtlar mevcut değildir : Krş. Jaeger, 5/»r//ew..., 86, 114 vd.). Yunanlı şeıhçilcnn hiçbir zaman onun Aristoteles in eseri olduğuna karşı çıkmamış olduklarım kabul etmek doğrudur (Aleks., 137, 2; Askl., 113, 5 (Askl. muhtemelen A ile ayı birbirine karıştırmaktadır : 1, 4 ve 20); Syr., 1-7); Syr. ve Askl. yalnız bu kitabın yerinde olmadığını, onun daha ziyade Fizikç giriş ödevi görmesi gerektiğim düşünmektedirler (Jaeger de bu görüşü paylaşmaktadır). Nihayet Bonifz (II, -7), a nın otantik olmadığı tezine eğilim göstermekle birlikte sonuçta kesin bir yargıda bulunmaktan çekinmektedir. — Bize gelince, önce sürülen itirazları görmezlikten gelmemekle birlikte, a priori olarak onun Aristoteles e ait olmasının imkânsızlığını kabul etmiyoruz. WınA Mctafızik'm geri kalan kısmına hiçbir aykırılık göstermeyen içerik ve üslupla ilgili iç yapıdan kaynaklanan düşüncelerden ötürü bu aidiyet bize muhtemel bile görünmektedir. Üstelik onun A ile B arasında işgal ettiği yere karşı çıkmak için geçerli bir nedenin varlığını da kabul ermiyoruz. Çünkü tarihsel girişten sonra Aristoteles’in bir ilk ilkeler ve ilk ne-denlerin biliminin imkânım incelemesi oldukça açıklanabilir bir şeydir. Şimdi İlk Felsefenin konusunun kendisi olan bir ilk prensibin varlığı, sonsuz bir nedenler dizisini tasarlamanın imkânsız olmasından çıkar (2. bölüm). Bu kanıtla-manın önünde ve arkasında felsefi inceleme, bunun güçlükleri, yöntemle ilgili (I ve 3. bölümler) genel düşünceler, fazla önemi olmayan ve çok kısa genel düşünceler bulunmaktadır. Kitabın planı şüphesiz kesinlikten yoksundur. Ancak onu meydana getiren üç bölümde Bonitz gibi (17) İlk Felsefe ile hiçbir ilgili o|, mayan “commentario quaedam remere et fortuııa conglutmata’dan başka bir şeyin varlığını görmemek, aşırıdır. A nın sonunda bulunan ve gend olarak a arlanarak B’nin sorunlarının (aporia) bir başlangıcı kabul
B K/tdhı ; Eskiler (krş. Aleks., 172, 18), daha önce gelen kiraplar sadece giriş ödevi gördüklerinden B kitabını Metafıztk'm gerçek başlangıcı olarak görmekteydiler. Her halükârda B, açık olarak kendisine göndermede bulunduğu (2, 006 b 8) A kitabının doğal devamıdır ve onunla aynı döneme aittir. Jaeger’e göre Aristoteles’in bu dönemde kaygıları, Platon'ıınkilere yakındı ve (6, 1002 b 33 de vazedilen ve sadece duyusal gerçekliği ilgilendiren kuvve ve fiil hakkında-ki sorun hariç olmak üzere) hemen hemen yalnızca duyusal-üstü tözlerin varlığı sorunu ile ilgili idi. Öte yandan A kitabında yaptığı gibi Aristoteles, burada da Plaroncuları belirtmek üzere çoğul birinci şahsı kullanmakta ve böylece kendisini de onlardan biri olarak görmektedir. - Notlarımızda, bu kitabın özelliğini oluşturan “diaporematik” yöntemden daha uzun söz edeceğiz; “aporia’ yı tanımlayacak ve çağdaş yorumcuların çoğunluğu ile birlikte Aristoteles'in sergilemesinin “dogmatik bir sistem olmak şöyle dursun kendisini tamamen karanlıkta hissettiği bir bölgede hakikati keşfetmek üzere bir dizi girişimini temsil ettiği’ ni (Ross, Aristotle, s. 1 53; Metafizik baskısının girişi ile de krş; l, s. XIII, XXXI) savunmanın doğru olup olmadığını göreceğiz. Burada şu kadarını söyleyelim ki B kitabı, hemen başında, daha sonraki kitaplarda karşılaşılacak ve çözüme kavuşturulacak olan bir dizi sorunu ortaya koyarak, aynı zamanda tüm Mc ta fizik u\ bitliğini sağlamaktadır. Bu nedenle o, özel bir önem taşımaktadır; çünkü bu bize, bu andan itibaren basit bir birbirinden bağımsız incelemeler bütünü karşısında bulunmadığımızı, tersine farklı kısımları kesin ve ayrıntılı bir programı gerçekleştiren düzenli bir eser karşısında bulunduğumuzu söyleme imkânını vermektedir.
r Kitabı : Sekiz bölümde varlık olmak bakımından Varlık'ı, aksiyomlar ve çelişkisiz.lik ilkesini ele alan V kitabı, A ve B ile bağlantı içindedir. O (mümkün yeniden ele almalar müstesna) ilk döneme aittir ve B’nin sorunlarından (apori-es) birçoğunu çözüme kavuşturur. Böylece 1. ve 3. bölümler, 1. ve 3. sorunlara; kendisinden sonra gelen bölümlerin bir devamı oldukları 3. bölüm, 2. soruna cevap teşkil eder. O halde A, B ve E grubunun birliği açık olarak ortaya çıkmaktadır. Bu kitabın tahlili çok kolaydır ve bölümlerin birbirini izleyişi kusursuzdur. Onda iki kısım ayırdedilebilir : İlk iki bölümü içine alan birinci kısım, Metafizik m koıuısunu belirler; 3-8. bölümlerden meydana gelen ikinci kısım ise, ilk prensiplerin, özellikle I leraklerios ve Sofistlerin tersine olarak değeri tasdik edilen çelişkisizlik ilkesinin dolaylı bir kanıtlamasını içine alan c/c///>/W bir kısımdır. İki kısım arasındaki bağı kavramak kolaydır : Aksiyomların ve ilk prensiplerin (özellikle her türlü kesinliğin remeli olan çelişkisizlik ilkesinin) bilgisi, varlık
çünkü Inı prensipler varlığın belli bir cinsi ile değil, varlık olmak bakı V'jrhk la ilgilidirler (başka deyişle evrensel olarak gcçerlidirler). Merafizjv''''* mısuna gelince (1. bölüm), onunla ilgili olarakT'da A’ya nazaran açık bir'ij me gö/e çarpmaktadır: İlk Felsefe onda artık sadece varlıkların mutlak anla ilk nedenlerinin bilimi değil, varlık olmak bakımından Varlık’ın bilimi olal^ fjnımlanmaktadır.
A kitabî : Lacrrc li Diogcnes, Arisroreles’in eserlerine ilişkin listesinde (V 27) pfn ton posakhos legomenon adını verdiği (de üs qııae mıılrifariam dicunrıır ve A dan başkası olmayan bir eseri zikreder. Bir tür felsefe sözlüğü olan bukj. rap, birçok nazik sorunu ortaya koyar - Bonirz den(27) bu yana gencilikiç onun tümüyle Aristoteles in elinden çıkma olduğu kabul edilmektedir. Aristoteles, gerek Metafızik\n diğer kitaplarında (E, Z, 0, I), gerekse Fizik've Oltı^n Yokoluı Üzerim ona birçok kez atıfta bulunmaktadır. Buna karşılık eleştir-menler ona tahsis edilmesi gereken yer konusunda görüş ayrılığı içindedirler iieıhçılerin çoğunluğu bugün A nın, planını tehlikeye düşürdüğü McUtfmh yabancı olduğunu ve çok muhtemel olarak ileri bir tarihte onun T ile E arasını sokulmasının, bu iki kitabı birbirine bağlayan bağı kopardığını düşünmektedirler. Çok az öneme sahip veya tamamen önemsiz baza kavramlara (örneğin sı-^at edilmiş ; 27. bölüm) bütün bir bölümün tahsis edilmesine karşılık, tür, “madde", “sınır", “mahiyet”, “fiil" vb. (eidos, hyle, horos, ti esri, energeia) gibi temel bir öneme haiz olan ve sık sık geçen diğer bazılarının es geçildiğini veya yetersiz bir biçimde işlendiğini belirtmektedirler. Nihayet A ya yapılan atıfların (özellikle Aleksandros tarafından başvurulan (344, 2) 2, 2, 1004 a 28 deki metin; Bonitz’in eleştirisi ile (19) krş. E, 2, 1026 a 34 eye de bkz.) uzaktan veya şüpheli olduğu belirtilmektedir. Bu nedenler, Bonitz'le birlikte şu sonuca varmayı mümkün kılmaktadır ki A kitabının kendisinden önce ve sonra gelen kitaplarla hiçbir ilgisi yoktur ve onu ya (Ravaisson’un düşündüğü gibi) Mctıifh z/k'\n veya harta içinde ele alınan bazı maddelerin ilk Felsefeye çok yabancı oh malarından dolayı Fizik in tür bir girişi olarak göz önüne almak gerekir. — Her h.ilükârda, bu görüşe göre, A kitabı, Fizik ten de önceye ait olan eski bir eserdir; oysa Sictttfiziks genel olarak bütünü itibariyle Fizik ten sonra kalenıe alınmıştır. - Yunan şerhçileri ise tamamen farklı bir görüşteydiler. Aleksandros (344, 20) A nın ait olduğu yerin, geleneğin kendisi için tahsis ettiği yer olduğunu göstermeye çalışmaktadır. Delilleri her zaman başarılı olmaktan uzaksa da (örneğin yukarda işaret ettiğimiz F, 2, 1004 a 2 deki atıO^ Aristoteles'in F kitabında ilk Felsefenin konusunu belirledikten sonra, dersinin devamında yararlanmayı dü-şıindüğü kavramların anlamını açıklığa kavuşturmak ve teshir ermek ihtiyacın! duymuş olması oldukça doğaldır. Bütün şerhçiler tarafından işaret edilen eksik*-lik ve boşluklar, o halde, gerek acele ve eksik bir kaleme a ışran..
replika telefon sundu...


replika :: replika replika telefon :: replika telefon replika telefonlar :: replika telefonlar kore malı telefonlar :: kore malı telefonlar

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder