14 Temmuz 2015 Salı
replika telefonlar ve insan ile mahser10
replika telefonlar ve insan ile mahser10 yine sizler icin replika telefonlar yazlarını yazdı ve replika telefonlar dediki Ağzını eliyle kapatıp aynı hareketi yapmıştı.Ellerini boğazına götürüp yine başını sallamıştı.Oda aydınlandı: bağlantı kuruldu.‘Aman yabbi!” dedi Tom ve ifade yüzüne geri döndü. Kanlanmış jzleri ışıldadı. Yasadışı olduğunu unutarak Norton'un eczanesine koştu. SoDüşmayan-adam Bactine’e benzer bir şeyi bir parça pamuğa döküp pa-ajualnına bastırıyordu.Hey bayım!” dedi Tom hızla yanına gelerek. Konuşmayan-adam dö-şbakmadı. Tom bir an şaşırdı, sonra hatırladı. Nick'in omzuna dokun-ü Sağır dilsizsin, değil mi?” diye sordu ona dönünce. "Duyamıyorsun'. ^amıyorsun! Değil mi?”Nick başını salladı. Tom’un tepkisi olağanüstüydü. Havaya sıçrıyor, ■«mi çırpıyordu.
Ben düşündüm! Yaşasın ben! Kendi başıma düşündüm'. Yaşasın Tom
Slephen KiııgNick kendini lulamayarak şırıltı. Engelinin bir bankasını bövlt. mutlu ettiğine biç tanık olmamıştı.
Mahkeme binasının önünde küçük bir meydan vardı. Meydanda İkinci Dünya Savaşı’nı betimleyen bir asker heykeli duruyordu. Üzerinde ki plakada, bu anıtın Harper kasabasının ÜLKELERİ İÇİN EN BÜYÜK DAKÂRLIĞl GÖSTEREN gençlerinin anısına dikildiği yazılıydı. Nick An-dros ve Tom Güllen, bu heykelin gölgesinde oturarak Underwood Baharatlı Domuz Eti, Undervvood Baharatlı Tavuk ve patates cipsi yedi. Nick'in alnında, sol gözünün hemen üzerinde X şeklinde yara bantları vardı, Tom’un dudaklarını okuyor (ve biraz zorlanıyordu, zira Tom konuşurken biryandan da ağzına lokmalar atıyordu) ve konserve yiyeceklerden bıktığını dü-jünü-yordu. Şöyle cızırdayan koca bir biftek için neler vermezdi.
Tom oturduklarından beri susmamışlı. Araya sıkça, aman yabbi! ve değil mi? serpiştirilmiş, genellikle kendini tekrarlayan konuşmalardı, Nick pek aldırmıyordu. Tom ile karşılaşana dek insanları ne kadar özlediğini ve içten içe dünya üzerinde kalan son insan olmaktan ne denli korktuğunu fark etmemişti. Hatta salgının sağır dilsizler dışında herkesi öldümiiiş olabileceğini bile düşünmüştü. İçinden gülümseyerek arlık sağır difsizlerve zekâ özürlüler dışında herkesi öldürmüş olduğu ihtimalinin de söz konusu olabileceğini düşündü. Yaz güneşinin altında, gündüz saat ikide onu eğlendiren bu düşünce, o gece geri dönecek ve hiç de komik görünmeyecekti.
Tom’un herkesin nereye gittiğini düşündüğünü merak etti. Babasının birkaç sene önce bir garsonla kaçtığını, Tom’un Norbutt Çiftliğinde ayak işleri yaptığını. Bat Norbutt’un iki sene önce TomTm “uyum sağladığım” düşünerek balta kullanmasına izin verdiğini, “büyük çocukların" bir gece Tom’a saldırdığını ve Tom’un, “Onlara karşı koydum, neredeyse ölü lardı, biri yırtıklar yüzünden hastaneye kaldırıldı, .A-Y, bu yırtık diye oku nur, Ttmı Güllen bunu yaptı işle,” diye anlatışını, annesini Bayan Bla kely’nin evinde bulduğunu, iki kadının da oturma odasında ölmüş olduğu nu ve Tom’un kaçlığını dinledi. İnanışına göre izleyen replika telefonlar biri varsa İsa cen netten inip ölüleri götürmezdi (Nick. Tom'un İsa’sının bir anlamda Noel Baha’ya benzediğini düşündü, bacadan girip hediye bırakmak yerine ölüleri götürüyordu). Ama Tom, May’in bomboş oluşuna ve kasabadan geçen yol üstünde hiçbir hareket olmayışına dair bir şey söylememişti.
jsjickkoluyla kasaba merkezindeki binaları içine alan bir daire çizdi, t’"' 'l^de yerleştirerek kaşlarım sorarcasına kaldırdı, başım yana eğdi ve arkasını kaşıdı. Sonra parmaklarıyla çimler üzerinde ,|pchareketi yaptı ve soran bakışlarını yine Tom’a çevirdi.
Gördükleri onu endişelendirdi. Tom oturduğu yerde ölmüş gibi kal-,ıjlı. Az önce anlatmaya hevesli olduğu yüzlerce şeyin heyecanıyla parlayan jjleri. donuk mavi bilyelere dönmüştü. Ağzı açıklı, Nick dili ve dişleri üze-patates cipsi parçalarım görebiliyordu. Elleri kucağına düşmüştü.
Telaşlanan Nick, ona dokunmak niyetiyle elini uzattı. Ama daha do-^jjanıadan Tonı'un bedeni sarsıldı. Gözkapakları titreşti ve canlılık, yü-rjniibir kovaya akan su gibi doldurdu. Sırıtmaya başladı. Kafasının üze-,ıjje, içinde EVREKA yazan bir baloncuk belirseydi olanlar daha açık jjje edilemezdi.
Herkesin nereye gittiğini soruyorsun!” diye bağırdı Tom.
Nick başını hararetle salladı.
•Şey. galiba Kansas City’ye gittiler,” dedi Tom. “Aman yabbi, evet, lerkes buranın ne kadar küçük bir kasaba olduğunu söylüyordu. Hiçbir tııtkelyok. Eğlence yok. Paten sahası bile kapandı. Artık arabalı sine-gadan başka hiçbir yer kalmadı ve orada da eski filmler gösteriliyor.
,»m hep insanların gittiğini ama dönen olmadığım söylerdi. Babamın taer’s Cafe’de çalışan garsonla gittiği gibi, ismi A-Y, DeeDee Packa-i)!ieböyle yazılır. Herhalde herkes sıkılıp, aynı anda gitmeye karar ver-IKansas City’ye gitmiş olmalılar, değil mi? Oraya gitmişlerdir. Bayan ttely ve annem hariç. İsa onları alıp cennete, tüm kötülüklerden uzağa ştûtecek.”
Tom’un monologu tekrar başlamıştı.
Kansas Cily’ye gitmişler, diye düşündü Nick. Belki gerçeklen de öy-Zavallı gezegendeki herkes Tann’mıı Eli taral'mdan alınmış ve ya ^nliinyayaya da Kansas Cily’ye gölürülmüşlü.
Arkasına yaslandı ve gözkapakları inip kalktı. Tom’tın sözleri, mo-^nıbirşiirin görsel muadili gibi oldu. Baş harfleri küçük, modern bir şi-E Cummings'in eserlerinden biri gibi.
Stephen King
annem dedi benim yok
ama dedim ki sen en iyisi bula.'jma
Bir ahırda geçirdiği önceki gece gördüğü rüyalar çok kötüydü, di, karnı da tokken tek istediği...
aman yabbi A-Y diye yazılır keşke olsa
Nick uykuya daldı.
Uyandığında gün ortasında derin bir uykudan uyandığınız zamanlarda olduğu gibi sersemce niye kan ter içinde olduğunu düşündü. Doğrulup oturunca anladı. Saat beşe çeyrek vardı; iki buçuk saatten fazla uyumuş ve güneş, heykelin arkasından çıkmıştı. Hepsi bu değildi. Tom Cullen aşırı özen göstererek üşümemesi için üzerini örtmüştü. İki battaniye ve bir örtüyle.
Üzerindekileri bir kenara attıktan sonra ayağa kalkıp gerindi. Tom görünürde yoktu. Meydanın ana girişine doğru yürürken Tom hakkında -veya onunla birlikte- ne yapabileceğini düşündü. Zekâsı geri adam, karnını kasaba meydanının karşısındaki süpermarketten aldıklarıyla doyuruyordu. Oraya girip raflardaki konservelerin üzerlerindeki resimlere bakarak canının istediğini seçmesi yasadışı değildi, çünkü süpermarketin kapıları kilitli değildi.
Nick kilitli olsalar Tom'un ne yapacağını merak etti. Herhalde açlık tahammül edilemez hale geldiğinde prensiplerini ve vicdanının sesini bir kenara bırakırdı. Peki yiyecekler billiği zaman ne yapardı?
Tom hakkında onu asıl endişelendiren mesele bu değildi. Adamınonu selamlayışındaki acınası hevesli. Belki zekâsı geriydi, ama kendisini yalnız hissetmeyecek kadar değil. Hem annesi hem teyzesi yerindeki kadın ölüp gitmişti. Babası zaten uzun zamandır yoktu. İşvereni Bay Norbutt ve kasabanın diğer tüm sakinleri bir gece Tom uyurken kasabayı terk edip Kansas Ciiy’ye gitmiş ve onu bir hayalet gibi anacaddede bir aşağı bir yukarı yürümesi için geride bırakmışlardı. Viski gibi hiç bulaşmaması gereken şey-
l^^ljışıfliştı. Tekrar saıiıoş olursa kendini yaralayabilirdi. Ve etrafta ona dolabilecek hiç kimse yokken yaralanırsa bu sonu olabilirdi.
Ama- bir sağır dilsizle bir geri zekâlı bir arada? Birbirlerine ne fay-(,olabilirdi'-' Bir tarafta konuşamayan, diğer taraftaysa düşünemeyen jdam. Hayır, o kadar da değildi. Tom birazcık olsun düşünebiliyor, okuyanııyordu. Nick, Tom CullenTa sessiz sinema oynamaktan ne za-bıkacağını bilmiyordu. Tom’un bıkacağını sanmıyordu. Aman yabbi, ^mümkün değildi.
Ellerini ceplerine sokarak meydanın girişinin hemen önündeki kal-jıiıııidadurdu. Geceyi burada onunla geçirebilirim, diye düşündü. Bir ge-■fijenbir şey olmazdı. En azından ona güzel bir yemek hazırlayabilirim. Bu düşünceyle biraz neşelenerek Tom’u bulmaya gitti.
Nick o gece parkta uyudu. Tom’un nerede uyuduğunu bilmiyordu ama (desisabah, çiyler yüzünden hafifçe ıslanmış ama kendini iyi hissederek uya-.jınıeydanın diğer tarafına yöneldiğinde ilk gördüğü, Tom’un oyuncak Corgi ı-abalar ve plastik bir Texaco İstasyonu’nun üzerine eğilmiş olduğuydu.
Norton'un eczanesine girdiğine göre başka yerlere de girmesinde bir atınca olmadığını düşünmüş olmalıydı. Sırtı Nick’e dönük kaldırımda iniyordu. Hemen yanında, dolabı açmak için kullandığı tornavida vardı, tıabalar içinde Jaguar’lar, Mercedes-Benz’ler, Rolis-Royce’lar, uzun, aitetlimonu yeşili renginde bir motor kapağı olan bir Bentley, bir Lam-Mştıini, bir Cord, on iki santim uzunluğunda değiştirilmiş bir Pontiac taıeville, bir Corvette, bir Maserati ve Tanrı korusun ve gözetsin, 1933 ılelbirMoon vardı. Tom arabaları istasyona sokup çıkarıyor, oyuncak ;«payladepolarına benzin dolduruyordu. Nick istasyonun tamir alanın-Mıasansörlerden replika telefonlar birinin yükseldiğini gördü. Tom bazen arabalardan bili onun üstüne yerleştiriyor, altında bir anzayt tamir edermiş gibi yapı-:tılu. Eğer duyabil şeydi muhtemelen o mutlak sessizlikte Tom’un oynar-iîüçıkardığı, arabaların istasyona girişini belirlen vırrrr sesini, benzin ’fM^mmçık-çık-çık-diııg sesini ve tamirhanede yükselip alçalan asan-'^tioşışşşşşş sesini duyacaktı. Tom’uıı dudaklarından istasyon görevlisiy-9rabaiarm içindeki minik insanlar arasındaki konuşmanın parçalarını ^abiliyordu: Depoyu dolduralım mı bayım? Normal mi? Tabii! Camı
sileyim haıumefendi. Sanırım sorun karbürü t örde. Hadi kaldırıp ahum iyi ce bakalım. Tuvalet mi? Tabii! Şu tarafta!
Ve üzerlerinde, her yöne doğru kilometrelerce uzanan Oklahornagö ğü vardı.
Onu bırakamam, diye düşündü Nick. Yapamam. Ve içi bir anda beklenmedik. yoğun bir lıüzünle doldu. O kadar şiddetliydi ki bir an ağlaya, çakmış gibi oldu.
Kaiısas City'ye gittiler, diye düşündü. Olan bu. Hepsi Kansas City’ye
Yolun karşısına doğru yürüdü ve Tom’un koluna dokundu. Tom irkilerek omzu üzerinden ona baktı. Yüzünde mahcup bir gülümseme belirdi ve bir kızarıklık boynundan yüzüne doğru yayıldı.
“Bunların büyük adamlar için olmadığını, çocuklar için yapıldığını biliyorum,” dedi. “Biliyorum, evet, babam .söylemişti.”
Nick gülümseyerek omuz silkti ve ellerini iki yana açtı. Tom rahatlamış görünüyordu.
“Artık hepsi benim. İstersem benim. Sen eczaneye girip bir şeyler alırsan ben de oyuncakçıya girip istediğimi alabilirim, değil mi? Geri götürmek zorunda değilim, değil mi?”
Nick başını iki yana salladı.
“Benim,” dedi Tom mutlulukla ve istasyona döndü. Nick koluna tekrar dokununca döndü. “Ne var?”
Nick elini kolundan hafifçe çekince hiç itiraz etmeden kalktı. Nick, onu bisikletinin durduğu yere götürdü. Önce kendisini gösterdi, ardından bisikleti. Tom başını salladı.
“Elbette. Senin bisikletin. Texaco İstasyonu da benim. Ben senin bisikletini almam ,sen de benim ista.syonumtı almazsın. Aman yabbi, olmaz!"
Nick ba.şını iki yana salladı. Kendini işaret etti. Sonra bisikleti. Ardından caddeyi. Elini veda edercesine salladı: hoşça kal.
7bm aniden kıpırtısızca kalakaldı. Nick bekledi. “Gidiyor musun ba-
yım?” diye sordu Tom tereddiil ederek.replika telefonlar sundu..
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder