replika telefonlar ve insan ile mahser84 bugün yine replika telefonlar yazıularını hazırladı ve replika telefonlar diyorki Nick, ona doğru başını salladı ve her şey yolunda işareti yaptı. O sı-iılık bir kan damlası. Ray Booth’un zarar verdiği gözüne doğru süzül-iMgözbandını kaldırıp gömleğinin koluyla sildi. O taraftaki görüşü »birazcık olsun düzelmi.şti, ama sağlam gözünü kapatıp baktığında svahâlâ renkli bir bulanıklıktan ibaretti. Bandı gözüne tekrar kapattı ve hırıma doğru yürüyüp, Kansas plakalı bir Plymouth’un yanma oturdu. Alnındaki kesiğin Plymoulh’un tamponundaki yansımasvm görebiU-Çirkin bir görüntüydü, ama neyse ki kesik çok derin değildi. Bir %buiup, yarayı temizledikten sonra yara bandı yapıştırması kâfi ola-
caJctı. HâJâ .sisteminde bulunan penisilinin onu koruyabileceğini biliyof,]^ ama kurşunun sıyırdığı bacağında oluşan enfeksiyonun ona Çektirdiği yet yüzünden içine bir korku yerleşmişti, bu yüzden aşırı temkinli davra-nıyordu. Avuç içine batmış taş parçalarını yüzünü buruşturarak çıkardı.
Viski şişesini elinde tutan adam tüm bunları ifadesiz bir yüzle izlj. yordu. Nick başını kaldırıp bakmış oksaydı bu durumun tuhaflığını anın-da fark ederdi. Yarayı görmek için arabanın tamponuna döndüğü sırada adamın yüzündeki canlılık aniden yok olmuştu. Yüzü bomboş, temiz ve çizgisizdi. Temiz ama rengi solmuş bir tulum ve kalın tabanlı iş botları giymişti. Boyu bir yetmiş beş civarındaydı ve saçlar o kadar açık sarıydı ki beyaz gibi görünüyordu. Boş gözleri parlak maviydi. İpeksi saçlarının ve gözlerinin rengine bakılırsa atalarının îsveç ya da Norveçli olduğuna şüphe yoktu. Yaşı yirmi üçten fazla görünmüyordu, ama Nick daha sonra kırk beş falan olduğunu düşünecekti, zira adam, Kore Savaşı’nın sonunu ve babasının bir ay sonra üniformasıyla gelişini hatırlıyordu. Bunları uydurmuş da olabilirdi elbet. Ama uydurmak, Tom Cullen’ın yetenekleri arasında yoktu.
Fişi çekilmiş bir robot gibi boş bir ifadeyle ayakta dikiliyordu. Sonra canlılık yüzüne yavaş yavaş geri döndü. Viski yüzünden kızaran gözleri parlamaya başladı. Gülümsedi. Olanları hatırlamıştı.
“Vay be, kötü düştünüz bayım. Değil mi? Aman yabbi!” Nick’inalnındaki kanın miktarını görünce gözlerini kırpıştırdı.
Nick’in gömleğinin cebinde küçük bir defter ve bir tükenmezkalem vardı. Düşüşe rağmen ikisi de yerinde duruyordu. “Beni korkuttun. Doğ-rulana kadar ölü olduğunu sanıyordum. Bir şeyim yok. Burada bir
Defteri tulumlu adama gösterdi. Adam defteri aldı. Yazılara baktı. Geri verdi. “Ben Tom Cullen,” dedi gülümseyerek. “Ama okuyamıyorum. Sadece üçüncü sınıfa kadar gidebildim, o zaman on altı yaşındaydım. Babam beni okuldan aldı. Çok büyük olduğumu söyledi.”
Zekâ geriliği, diye düşündü Nick. Ben konuşamıyorum, o ise okuyamıyor. Ne yapacağını şaşırmı.ştı.
“Vay be, kötü düştünüz bayım!” dedi Tom Cullen. Bir anlamda bu, ikisi için de ilk seferdi. “Değil mi? Aman yabbi!”
başını salladı. Defterle kalemi cebine geri koydu. Eliyle ağzım
vt başını iki yana salladı. Sonra kulaklarını kapatıp yine başını iki i^^,ı!ladı. Sol elini boğazına koyup aynı hareketi tekrar yaptı.
(_',ıllen kafası karışmış gibi bir ifadeyle gülümsedi. “Dişiniz mi ağrıyor?
I^ıjfîsinde benim de ağrımıştt. Ne çok ağrır. Değil mi? Aman yabbi!”
Njickbaşını iki yana salladı ve aynı hareketleri yine yaptı. Cullen bu |.ylağının ağrıdığını sandı. Nick ellerini pes edercesine kaldırıp bisik-doğru yürüdü. Boyasının bir kısmı sıyrılmıştı, ama ciddi bir hasar ^jibi görünüyordu. Binip caddede biraz ilerledi. Evet, sağlamdı. Cullen ^llulukla gülümseyerek yanında koştu. Neredeyse bir haftadır tek bir in-^jjaluna bile rastlamamıştı.
“Canın konuşmak istemiyor mu?” diye sordu. Ama Nick, ona bak-^jdı,duymuş gibi de görünmüyordu. Tom kolundan çekiştirerek sorusunu jtıarladı.
Bisikletli adam elini ağzının üstüne götürüp başını iki yana salladı, ^kaşlarını çattı. replika telefonlar Adam şimdi bisikletten inmiş, dükkânların vitrinleri-•;t)akıyordu. Aradığını bulmuş olacaktı ki yolun karşısına geçerek Bay yırion'un eczanesine girdi. İçeri girmek istiyorsa giremeyecekti, çünkü jjanekilitliydi. Bay Norton kasabadan ayrılmıştı. Annesi ve arkadaşı Ba-.jiıBlakely haricinde herkes evini dükkânını kilitleyip gitmiş gibiydi, on-fdâ ölmüştü zaten.
Konuşmayan adam şimdi kapıyı yokluyordu. Tom, ona AÇIK tabelası-•jfağmen boşuna uğraştığını söyleyebilirdi. O tabela yalan söylüyordu. Bu .Uötiiydü, çünkü Tom bir dondurmalı soda içmeyi çok isterdi. İlk başlar-îiyi gelen, sonra uykusunu getiren ve başını yarılıyormuşçasına ağrıtan itten kat kat iyiydi. Baş ağrısından kaçmak için uyumayı denemiş, bu ilerde Rahip Deiffenbaker’ın her zaman giydiğine benzer simsiyah bir kı-,'îleıgiymiş bir adamın olduğu çılgınca rüyalar görmüştü. Siyahlı adam, iriiyalannda takip ediyordu. Tom’a çok kötü bir adammış gibi görünü-Ny. İçmesinin ilk nedeni, yasak oluşuydu. Babası ve annesi ona içkiyi Mlamıştı ama artık herkes gittiğine göre ne fark ederdi? İsterse içerdi. Ama konuşmayan adam şimdi ne yapıyordu? Kaldırımdaki çöp kutu-alınıştı ve... ne yapacaktı? Bay NortoıTun vitrinini mi kıracaktı? ŞAN-Vay canına, gerçekten yapmıştı! Şimdi de elini içeri sokup kapıyı...
Stephen King
“Hey bayını, bunu yapamazsın!” diye bağırdı Tom heyecan veöfi^ dolu bir sesle. “Bu yasadışı! A-Y ve bu yasa-dışı okunur. Bilmiyormu...”
Ama adam, ona bir kez bile bakmaksızın içeri girmişti bile.
“Sağır mısın nesin?” diye bağırdı Tom sinirli bir şekilde. “Aman yak bi! Sağır mı...”
Cümlesi yarıda kaldı. Canlılık ve heyecan yüzünü terk etti. Tekrar fişi çekilmiş robota dönmüştü. Aptal Tom’un bu hali, May’de alışılmış bir durumdu. Hafifçe yuvarlak İskandinav yüzünde derin bir mutlulukla vitrinlere bakarken aniden olduğu yerde kalakalır ve ifadesizleşirdi. Bi-rileri, Tom yine gitti, diye bağırır ve gülüşmeler olurdu. Babası yanındaysa surat asar ve Tom’u normale dönene dek dirsekler, hatta bazen omzuna ve sırtına peş peşe yumruklar indirirdi. Ama Tom’un babası 1985’in ilk yarısından sonra ortalıkta giderek daha az görünmeye başlamıştı, zira Boomer’s Bar ve Izgara’da çalışan kızıl saçlı bir garsonla ilişkisi vardı, İsmi DeeDee Packalotte’ydi (bu isimle ne çok dalga geçilmişti) ve bir yıl kadar önce Don Cullen’la kaçmışlardı. Sadece bir kez, yakındaki Slapo-ut’ta pire yuvası ucuz bir motelde görülmüşler, ondan sonra ikisini ne gören, ne duyan olmuştu.
İnsanların çoğu, Tom’un ani donup kalışlarını zekâsının daha da gerilediğine dair bir işaret olarak görüyordu, ,ama bu boşluklar aslında neredeyse normal seviyedeki düşünce seanslarıydı. İnsanoğlunun düşünme işlevi tümevarım ve tümdengelim temellidir (en azından psikologların söylediği bu) ve zekâsı geri olanlar, tümevarım ve tümdengelime replika telefonlar başvuramaz, dolayısıyla sonuçlara varamazlar. İçeride bir yerde hatlar kopmuş, kısa devre olmuş, düğmeler bozulmuştur. Tom Cullen'da ağır bir zekâ geriliği söz konusu değildi ve basil bağlantılar kurabiliyordu. Arada sırada-dünyadan koptuğu anlarda- karmaşık bir tümdengelim veya tümevarım bağlantısı kurabiliyordu. Böyle bir bağlantı kurma ihtimalini, normal bir insanın hatırlayamadığı ismin “dilinin ucunda” olması gibi hissediyordu. Bu gerçekleştiği zaman ise duyusal girdilerin anlık akışından ibaret olduğu söylenebilecek gerçek dünyayı bir kenara bırakıyor ve kendi zihnine çekiliyordu. Yabancı ve karanlık bir odada, bir elinde bir lambanın fişini tutan, diğer eliyle etrafı yoklayarak prizi arayan, bu arada önüne çıkan çeşitli engellere toslayan bir adam gibiydi. Ve prizi bulursa -her seferinde
ıi„ıyordu- ani bir aydınlanma oluyor ve odayı (ya da düşünceyi) net görebiliyordu. Tom duyusal bir yaralıklı. En sevdiği şeyler lis-' Norton’un eczanesindeki dondurmalı sodanın tadı, karşıdan geçmek için köşede bekleyen mini elbiseli güzel kızı izlemek, ley-
'(^okusu, ipeğin verdiği bir his vardı. Ama bütün bunlardan daha çok ^ıjjgibirşey varsa o da elle tutulamayandı. Bağlantının kurulduğu o ana * ılıyordu. Düğmeyi görebildiği (en azından bir anlığına) ve odanın ay-^Ijodığıanen muhteşemiydi. Bu her zaman gerçekleşmiyordu. Bağlantı lyjzihninden uçup gidiyordu. Ama bu kez yakalamayı başardı.
Çağırmışın nesin, diye bağırmıştı.
Adam, ona baktığı zamanlar hariç Tom’un bir şeyler söylediğini duy-
sibi davranıyordu. Ve ona hiçbir şey söylememişti, merhaba bile yjieınişti. İnsanlar bazen Tom’un sorularına cevap vermezdi, çünkü yü-ıjule bir şey. kafasının içinin boşluğunu eleverirdi. Ama bu gerçekleşti-ijiie.cevap vermeyen kişi genellikle sinirli, üzgün veya mahcup görünür-ii Bu adam onlar gibi davranmıyordu, işaretparmağıyla başparmağını eleştirerek ona göstermişti ve Tom bunun her şey yolunda anlamına gel-«ini biliyordu... ama adam hâlâ konuşmuyordu.
Kulaklarını elleriyle kapatıp başını iki yana sallamıştı.
replika telefonlar sundu ve yarın devam edcek..

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder