14 Temmuz 2015 Salı

replika telefonlar ve insan ile mahser77

 replika


replika telefonlar ve insan ile mahser77 sizlere replika telefonlar yazılarını yazdı ve replika telefonlar dediki olan yok oluşun sosyolojik yönünü irdelemek ^ .pazından şimdilik- yetiyordu.
buraya dönüp sana katılrtıa teklifini tekrarlarsan muhteme-ederim Stıı. İnsan ırkının laneti ha. Sosyallik. Aslında Isa yuna “Evet, hakikaten, iki ya da üçünüz bir araya geldiğinde hir hay-' .,ra)wıa okunacak.” Sana sosyolojinin bize insan ırkı hakkında bil-^öylemme gerek var im? Bak şöyle anlatayım. Bana tek '^lıirkadın veya erkek replika telefonlar göster, sana bir aziz göstereyim. Sayıları ikiyi 1,0. â§ık olurlar. Üç olursa, ‘‘topluluk" adını verdiğimiz yirin oluyum gelir. Dört kiyi olurlarsa bir piramit inya ederler. Sayıları hey ^^hiridıylanır. Altı kiyi olduklarında önyargıyı tekrar icat ederler. Ye-olurlarsa yedi yılda savayı tekrar icat ederler. İnsan, Tanrının yer-■^gi(ki şansıması olabilir, ama insan toplumu, yeytanın yansımasıdır eve dönmeye çalıyır.
Bunlar doğru muydu? Eğer öyleyse, Tanrı yardımcıları olsundu. Stu, jjcûnlerde eski dostları ve tanıdıkları hakkında derin düşüncelere dal-,,51,Hepsinin nahoş özellikleri hafızasında gerilere itilmiş gibiydi. Bili .jîsconıb'un burnunu karıştırıp, sümüğünü ayakkabısının tabanına sür-eiNorm Bruett’in çocuklarını dövmesi, Billy Verecker’ın evinin civa-5İâikedi nüfusunu kedi yavrularının kafalarını çizmesinin topuğuyla skkontrol altında tutması gibi ayrıntıları unutmaya yüz tutmuştu.
Kafasına üşüşen düşüncelerin hepsi iyi olmak istiyordu. Kalın ce-Serive parlak turuncu yeleklerini giyerek şafakta ava çıkmak. Ralph %s’un evindeki poker geceleri ve Willy Craddock’un yirmi dolar kâr-ıdsabile sürekli dört dolar içeride olduğunu söyleyerek şikâyet etmesi. ıLeominsterün dut gibi sarhoş olup hendeğe yuvarladığı kamyonetini jıedikişi toplanıp tekrar yola çıkarmaları ve bu arada Tony'nin sarsak-aıiriiyüp yeminler ederek, direksiyonu kırmasa MeksikalI kaçak göçenlerle dolu bir kamyona çarpacağını söylemesi. Nasıl da gülmüşlerdi. ^Ortega’nın ardı arkası kesilmeyen etnik fıkraları. Fahişeler için '*ille'e gitmek, kasıkbiti bulaşan Joe Bob Brentwood’un herkese bit-■in tisi kattaki kızdan değil, salondaki kanepeden bulaştığını söylemesi. %m günlerdi. Belki müzelere giden, akşam yemeklerini şık resto-yiyen, eğlenmek için pahalı gece kulüplerine giden yüksek taba-
Stephen King
kadan insanlar o kadar da mııhleşem olduğunu düşünmezdi, arnaoylçy^j. Tüm bunları, oyun oynayan yaşlı bir münzevinin yıpranmış, yağlı iskana bil kâğıtlarını dizmesi gibi defalarca düşündü. Başka insanların sesimi duymak, birini tanımak, önceki gece tanık olduğu meteor yağmuru gj[)j bir şey gerçekleştiğinde dönüp, gördün mü, diye sorabilmek istiyordu, pg). konuşkan biri sayılmazdı ama yalnızlığı sevdiği söylenemezdi. Hiçbir zaman sevmem işti.
Motosikletler nihayet son virajı döndüğünde sırtını dikleştirdi ve gerçekten iki yüz ellilik iki Honda olduğunu gördü. Birinin üzerinde on sekiz yaşlarında bir delikanlı, diğerindeyse ondan biraz daha büyük görünen bir kız vardı. Kız, parlak sarı bir bluz ve açık mavi Levi’s kot pantolon giymişti.
Kayanın üzerinde oturan Stu’yu görünce ikisi de şaşırdı ve motosikletler hafifçe yalpalandı. Delikanlının ağzı hayretle açıldı. Duracaklar mıydı, yoksa batıya doğru yollarına durmaksızın devam mı edeceklerdi. Stu bir an anlayamadı.
Elini kaldırıp samimi bir ses tonuyla, “Selam!’* dedi. Kalbi deli gibi çarpıyordu. Durmalarını diliyordu. Ve durdular.
Duruşlarındaki gerginliği görünce bir an tereddüt etti. Özellikle delikanlı, damarlarına aniden yüksek miktarda adrenalin zerk edilmiş gibi görünüyordu. Evet, Stu’nun bir tüfeği vardı, ama elinde değildi ve gördügi: kadarıyla onlar da silahlıydı; delikanlının bir tabancası vardı, kız isekü çük bir geyik tüfeğinin sapını çaprazlamasına omzundan geçirmiş, tüfeğ sırtına asmıştı. Patty Hearst’i canlandıran, ama fazla inandırıcılığı olma yan bir aktris gibiydi.
“Bence zararsız biri Harold,” dedi kız ama ismi Harold olan del kanlı hâlâ gergin bir şekilde motosikletinin üstünde duruyor ve Stu') hayretle karışık düşmanca bir ifadeyle bakıyordu.
“Dedim ki bence...” diye tekrar söze başladı kız.
“Nereden bileceğiz'.^” dedi Harold gözlerini Stu'dan ayırmadan tersç
“Eh, bir fark yaratırsa ben sizi gördüğüme sevindim,” dedi Stu.
I ..gilcıniyorum," dedi Stu ve kayanın üzerinden indi. Harold’ın eli.
' sının kabzasına gidecek gibi oldu.
..OtTıledi Frannie yol kenarındaki karaağaçlardan birinin dibinde-^^.jınlu alana otururken. “Popomdaki nasırlardan hiçbir zaman kurtu-^^■jyacağım Harold."
* Harold homurdandı.
prannie. Stu'ya döndü. “Bir Honda üzerinde iki yüz elli kilometre ^jşnıiydiniz hiç Bay Redman? Hiç tavsiye etmiyorum.”
Siu gülümsedi. “Yolculuk nereye?”
“Size ne?" diye sordu Harold kabaca.
Ne biçim bir tavır bu?” diye sordu Fran ona. “Bay Redman, Gus pıoreunölümünden beri gördüğümüz ilk insan! Başkalarım aramaya .jmediysek neden geldik ki?”
"Seni korumaya çalışıyor, hepsi bu,” dedi Stu usulca. Bir çimen yap-■jılopanp dudaklarının arasına koydu.
Evet, öyle,” dedi Harold hiç yumuşamadan.
“Ben birbirimizi koruduğumuzu sanıyordum,” dedi Fran ve Harold replika telefonlar aoüzerine kıpkırmızı oldu.
(içkiliyle bir topluluk oluşur, diye düşündü Stu. Ama bu ikisi kendi pluğu için doğru kişiler miydi? Kızdan hoşlanmıştı, ama oğlan ona .4İŞ bir palavracı gibi görünmüştü. Ürkmüş bir palavracı doğru koşul-tiındaçok tehlikeli biri olabilirdi... ya da yanlış koşullarda.
Sen nasıl diyorsan.” diye mırıldandı Harold. .Stu'ya gözucuyla baka-iv'eketinin cebinden bir paket Marlboro çıkardı. Bir sigara yaktı. Yeni »an biri gibi acemice içiyordu. Sadece iki gündür içiyormuş gibi. Siovington. Vermonl’a gidiyoruz,” dedi Frannie. “Oradaki salgın Biz... ne oldu. Bay Redman? Bay Redman?’' Stu'nun rengi *®i)ii Çiğnediği ot parçası kucağına düştü.
^eden orası?” diye sordu.
Çünkü orada bulaşıcı hastalıklar üzerinde çalışmalar yapılıyor,” de-kibirli bir ifadeyle. “Bu ülkede biraz düzen, salgından kurtulan
otorite sahibi biraz insan kalmışsa Stovington’a veya Atlanta’daki diğ merkeze gitmişlerdir diye düşünüyorum.”
“Bence de öyle ” dedi Frannie.
“Zamanınızı boşa harcıyorsunuz,” dedi Stu.
Frannie afallamış görünüyordu. Harold’ın yüzünde öfke dolu bir ifa, de vardı ve kızıllık tekrar boynundan yukarı doğru ilerlemeye başlami[jtı “Bu konuda sana söz düşmez ahbap.”
“Sanırım düşer. Zira oradan geliyorum.”
Şimdi ikisi de afallamış görünüyordu. Ne diyeceklerini bilemez gi-biydiler.
“Oradan haberiniz var mıydı?” diye sordu şaşkınlığını üzerinder atamayan Frannie. “Gidip kontrol mü ettiniz?”
“Hayır, öyle olmadı. Ben...”
“Yalan söylüyorsun!” diye bağırdı Harold tiz sesiyle.
Fran, Redman’ın gözlerinde endişe verici, buz gibi bir öfke pırıltı: gördü. Sonra kahverengi gözlerinde yine sakin bir ifade belirdi. “Hayı yalan söylemiyorum.”
“Yalancı! İnanmı...”
“Harold kes sesini!”
Harold incinmiş bir ifadeyle ona baktı. “Ama Frannie. nasıl o inana...”
“Asıl sen nasıl bu kadar kaba ve düşmanca davranabiliyorsun?” ye sordu Fran hararetle. “En azından söyleyeceklerine bir kulak ver Harold?”
“Ona güvenmiyorum.”
Bunun için seni suçlayamam, diye düşündü Stu. Eşit durumdayı;
“Daha yeni tanıştın, ne yaptı da ona böyle güvensizlik duyuyor: Gerçekten iğrençsin Harold!”
“Size bildiklerimi anlatayım,” dedi Stu usulca. Campion'un H;replika telefonlar benzin pompalarına çarpmasıyla başlayan tüm olayların özetini yaptı, vington’dan bir halta önceki kaçışım anlattı. Harold bir yandan otlaı luyor, bir yandan da somurtarak ellerine bakıyordu. Ancak kızın ifi trajik kasabanın gözler önüne serilen haritası gibiydi. Stu, onun ; üzüldü. Bu delikanlıyla yola çıkmış (oldukça iyi bir fikir olduğunu'
^^fckirdi) ve dünyanın eski günlerinden geriye bir şeylerin kalmış ummuştu. Ancak hayal kırıklığına uğramıştı. Görünüşe ba-büyük bir hayal kırıklığıydı.
I^J^lkıııta’da da mı aynı durum söz konusu? Salgın iki merkezi de mi
*'„gvet," dedi Stu ve Frannie gözyaşlarına boğuldu.
onu teselli etmek istedi, ama çocuğun buna olumsuz bir tepki ijteceğiıd biliyordu. Harold huzursuzca önce Fran’e, sonra önündeki ot ,^ına baktı. Stu, kıza mendilini uzattı. Fran başım kaldırmadan, dal-'^jieşekküretti. Harold, ona kurabiye kavanozunu sadece kendisine is-'^^^liüçiik bir çocuğun domuza benzer boncuk gözleriyle tersçe baktı, kurabiye kavanozu olmadığını keşfettiğinde nasıl da şaşıracak, düşündü Stu.
Gözyaşları yerini seyrek hıçkırıklara bırakınca Fran, “Harold ile size ^l^kür borçluyuz sanırım,” dedi. “En azından bizi düş kırıklığıyla bit-jjîinahkûm uzun bir yolculuktan kurtardınız.”
‘Yani ona inanıyor musun? Hemen inandın demek? Herif bir hikâye :jîlıyor, sen de... yutuyorsun, öyle mi?”
"Neden yalan söylesin Harold? Ne çıkarı olabilir?”
"Aklından neler geçtiğini nereden bileyim?” diye sordu Harold ha-5î, "Cinayet olabilir. Belki de tecavüz.”
"Ben tecavüze inanmam,” dedi Stu sakince. “Belki sen benim bilme-im bir şey biliyorsundur.”
tesin şunu,” dedi Fran. “Harold, neden böyle korkunç davranı-
torkunç mu?” diye bağırdı Harold. “Benim tek amacım seni koru-3i.bunun neresi korkunç?”
Bakın,” dedi Stu ve kolunu sıyırdı. Dirseğinin iç kısmında iğne iz-'•eiyileşmeye yüz tutmuş bir morluk vardı. “Bana bir sürü madde en-eltiler.”
%iişturucu müptelası olmadığın ne malum?” dedi Harold.replika telefonlar sundu..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder