14 Temmuz 2015 Salı

replika telefonlar ve insan ile mahser82

 replika


replika telefonlar ve insan ile mahser82 bugün sizler icin replika telefonlar yazılarını yazdı ve replika telefonlar dediki 5lucevap vermeden gömleğinin kolunu indirdi. Kız yüzündendi el-Çocuk, ona sahip olma fikrine alışmıştı. Eh, bazı kızlara sahip olu-Bazılarına olunamazdı. Bu kız, ikinci kategoriye giriyor gibi görü-Slephen Kingnüyordu. Uzun boylu, güzel, taptazeydi. Koyu renk gözleri ve saçları, bu. gulu bir çaresizlik hissi veriyordu.“Peki şimdi ne yapacağız?” diye sordu Fran, Harold’ın son yorumunu duymazdan gelerek.“Bence yine de gidelim,” dedi Harold. Fran, ona kaşlarının arasında çizgi oluşturan ifadesiyle bakınca kararsızca ekledi. “Nasılsa bir yere git. meyecek miyiz? Tamam, doğruyu söylüyor olabilir, ama tekrarkontrol et-inekten zarar gelmez. Ondan sonra ne yapacağımıza karar veririz.”
Fran, Stu’ya seni-incitmek-istemem-ama ifadesiyle baktı. Stu omu?
“Fark etmez herhalde,” dedi Frannie. Tohuma kaçmış bir karahindi ba koparıp üfledi.
“Buraya gelirken yolda kimseye rastlamadınız mı?” diye sordu Stu. “Sağlıklı görünen bir köpek gördük ama insan yoktu.”
“Ben de bir köpek gördüm.” Onlara Bateman ve Kojak'tan bahset! “Kıyıya doğru gidiyordum, ama kimseyi görmediğinizi söyleyince hevt sim kırıldı.”
“Üzgünüm,” dedi hiç de üzgün görünmeyen Harold. Ayağa kalk “Hazır mısın Fran?”
Frannie, Stu’ya baktı, tereddüt etti, sonra ayağa kalktı. “Harika di) makinesine dönüş. Bildiklerinizi bizimle paylaştığınız için teşekkür Bay Redman. Haberler pek iç açıcı olmasa da.”
“Bir saniye,” dedi Stu ayağa kalkarak. Doğru kişiler olup olmadık rını düşünerek bir an duraksadı. Kız öyleydi, ama oğlan herkesten-nefı ediyorum yaşındaydı, orası muhakkaktı. Ama seçim yapma lüksü mıydı? Geride kaç kişi kalmıştı? Böyle bir lüksü olduğunu sanmıyordı “Sanının amacımız ortak, başka insanlar arıyoruz,” dedi. “Kt ederseniz sizinle gelmek isterim.”
“Olmaz,” dedi Harold anında.
Fran tereddütle bir Harold’a bir Stu'ya baktı. “Belki biz...” “Boş ver. Ben olmaz diyorum.”
“Söz hakkım yok mu?”
“Neyin var senin? Heri 1 in tek bir isteği var. görmüyor musun? rını Fran!”
„gir sorunla karşılaşılırsa iki kişi yerine üç kişi olmak daha iyidir,”
“Bir kişiden daha iyi olacağı ise muhakkak.”
‘^..ginıazdedim,” dedi Harold. Eli tabancasının kabzasına gitti.
.glur,” dedi Fran. “Bize katılırsanız mutlu oluruz Bay Redman.”
(.jarold yüzünde öfke ve kırgınlıkla ona döndü. Kıza vuracağını sa-^jtubiran gerildi, ardından rahatladı. “Demek böyle düşünüyorsun?
kurtulmak için fırsat kolluyormuşsun meğer, anlaşıldı.” O kadar Ilıştı ki gözleri yaşlarla doldu ve bu, öfkesini daha da artırdı. “İstediğin öyle olsun. Onunla git. Seninle işim bitti.” Sert adımlarla motosik-^rin park halinde durduğu yere doğru yürüdü.
Frannie, Stu’ya acıyla baktı, ardından Harold’a döndü.
"Bir dakika,” dedi Stu. “Burada kal lütfen.”
"Onu incitmeyin,” dedi Fran. “Lütfen.”
Stu.Honda’ya binmiş, çalıştırmaya çalışan Harold’a yaklaştı. Harold .jjirle fazla gaz vererek motoru boğmuştu. Stu bunun daha iyi olduğunu giijdii. Motosiklet onca gazla çalışmış olsaydı arka tekerleği üzerine larak Harold’ı ağaca fırlatır, ardından da üzerine düşerdi.
“Uzak dur!” diye öfkeyle bağırdı, ona Harold ve eli tekrar tabanca-agiiti. Stu, el kızartmaca oynuyorlarmışçasına elini onunkinin üstüne Diğer eliyle Harold’ın kolunu kavradı. Harold’ın gözleri irileşti, replika telefonlar iuçocuğun tehlikeli olma sınırına yaklaştığını biliyordu. Tek derdi kızı ıshnması değildi, öyle düşünmek durumunu fazlasıyla basite indirge-stolurdu. İşin içinde kişisel itibarı ve üstlendiği koruyuculuk görevi de li Koca göbeği, sivri burunlu çizmeleri, ukala konuşmalarıyla tüm îolanlardan önce ne tür bir başarısızlık örneği olduğunu Tanrı bilirdi, iîpiimajının gerisinde hâlâ bir başarısızlık örneği olduğunun ve dai-iokağının bilinci vardı. Yeni bir başlangıç diye bir şeyin söz konusu Siliğim içten içe biliyordu. Bateman’a da on iki yaşında bir çocuğa da f<itepkiyi gösterecekti. Herhangi bir üçgende kendini daima en alt dolarak görecekti.
Harold,” dedi neredeyse kulağına fısıldayarak.
Bırak beni.” Ağır bedeni, gerginliği yüzünden hafiflemiş gibiydi; akım geçen bir tel gibi titreşiyordu.
Stephen King
Harold bu soru üzerine irkildi ve Stu, yatmadıklarını anladı.
“Seni İliç ilgilendirmez!”
“Doğru. Ama bazı gerçekleri görmek lazım. O bana ait değil Haroid Kendine ait. Onu elinden almaya çalışmayacağım. Bu kadar açık konuktu, ğum için kusuruma bakma, ama nerede durduğumuzu bilmemiz herkeij için en iyisi. Şu an iki artı biriz, gidersen yine iki ve bir olacağız. Kimse, nin bir kazancı olmayacak.”
Harold bir şey söylemedi, ama eli artık titremiyordu.
“Elimden geldiğince açık ve net konuşacağım,” diye devam etti Stu Harold’ın kulağına doğru (kulağının içi pislikle dolmuştu) son derece sakin bir sesle konuşarak. “Bir erkeğin kadınların ırzına geçmek gibi bir ihtiyacı olmadığını ikimiz de biliyoruz. Ne yapacağım bildiği sürece buna gerek duymaz.”
“Bu...” Harold dudaklarını yaladı ve yolun karşısında, elleriyle dirseklerini kavramış, kollarını göğsünün altında birleştirmiş, endişeyle onları beklemekte olan Fran’e baktı. “Bu iğrenç.”
“Eh, belki öyle, belki değil, ama bir adam onu yatağında istemeyen bir kadının yanındaysa o adamın başka bir seçeneği vardır. Ben her seferinde elimi kullanıyorum. Hâlâ kendi rızasıyla yanında olduğuna göre sanırım sen de aynı yönteme başvuruyorsun. Seni panayırda folk dansı sırasında zorla partnerinden ayıran bir kabadayı olmaya niyetim yok."
Harold’m tabancanın kabzasındaki eli gevşedi. Stu'ya baktı. "Ciddi misin? Ben... söylemeyeceğine söz verir misin?”
Stu başını salladı.
“Onu seviyorum,” dedi Harold boğuk bir sesle. “O beni sevmiyor,bi liyorum ama, dediğin gibi açık açık konuşuyorum.”
“En iyisi bu. Aranıza girmeye niyetim yok. Sadece size katılmakiı tiyorum.”
Harold hemen sordu. “Söz mü?”
Honda’nın üstünden indi ve Stu ile birlikte Fran’e doğru yürüdüle “Bizimle gelebilir,” dedi Harold. “Ve...” Stu’ya baktı ve zorlanarak olsa devam etti. “Kabalık ettiğim için özür dilerim.”
Mahşer
dedi Fran el çırparak. “Bu sorun çözüldüğüne göre, nere-
■ Harold’ın gitmekte olduğu yönde, yani batıya doğru ilerle-verdiler. Stu. karanlık çökmeden Woodsville’e varabilirlerse ‘■^g^jgınan’ın onları misafir etmekten mutluluk duyacağını söyledi...
^ onlarla birlikte yola çıkmaya bile karar verebilirdi (Harold üzerine yine somurtmaya başladı). Stu, Fran’in Honda’sını kul-' prannie ise Harold’ın arkasında yolculuk ediyordu. Öğle yemeği îivin Mountain’de durdular ve birbirlerini tanıma yolculuğunun ilk jjılarım temkinle atmaya başladılar. Aksanları Stu’ya komik geliyor-^İjfi yayarak söylüyorlardı, r’leri ya vurgulamıyorlar ya da değiştiri-Herhalde onlar da onun konuşmasını komik buluyor olmalıydılar. j|idaha bile fazla.
Bomboş bir salonda yemeklerini yediler. Stu bakışlarının sıkça Fran’in jjje, hayat dolu gözlerine, küçük ama kararlı çenesine, duygularındaki ^jjiıre bağlı olarak kaşlarının arasında oluşan replika telefonlar ince çizgiye kaydığını fark ^lionuşması, görünüşü, hatta saçlarının şakaklarından geriye gidişi bile jlıoşıına gitmişti. Onu istediğini fark etmeye başlamıştı.
l-jy^Oklahoma’da. anacaddecle ölü bir adam vardı. Nick, onu gördü-yİ£Ünepek şaşırmamıştı. Shoyo’dan ayrıldığından beri pek çok ceset-l^jf^ılaşnııştı, ama herhalde gördükleri toplam sayının binde biri bile
Bazı yerlerde ölümün kokusu o kadar yoğun ve ağırdı ki insanı hasta l^dfdu. Fazladan bir ceset var ya da yok hiç fark etmiyordu.
Ama ceset doğrulup oturunca öyle şaşırdı ki bisikletinin kontrolünü Yalpalayıp çarptı ve Oklahoma’nın 3. Karayolu’nun kaldırımına ^diye düştü. Avuçları ve alnı çizik içinde kalmıştı.
"Vay be, kötü düştünüz bayım,” dedi ceset, Nick’e doğru sarsakça ,,diyerek. “Değil mi? Aman yabbi!”
Nick bunların hiçbirini duymamıştı. Kaldırımda ellerinin arasında iiba,alnındaki yaradan akan kanların damladığı yere bakıyor ve kesiğin jnnliğini merak ediyordu. Bir el omzuna dokununca cesedi hatırladı ve îL^ridehşetle dolarak yaralı elleri ve ayaklan üzerinde hızla uzaklaşma-
"Sakin olun,” dedi ceset ve Nick, karşısındakinin bir ceset değil, mut-iHaona bakmakta olan genç bir adam olduğunu fark etti. Bir elinde ya-■iuçoğudolu bir viski şişesi vardı. Şişeyi gören Nick durumu hemen an-iGördüğü bir ceset değil, içip yol ortasında sızmış bir adamdı.replika telefonlar sundu..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder