13 Ağustos 2015 Perşembe

replika telefonlar ve modern islam

replika telefonlar ve modern islam

 replika telefon bugün aksam oldu ve ben halen yazıyorum evet arkadaslar replika telefonlar dediki Araplar, vahyin muhatapları olarak İslam’ı en doğru anJayanlar olduklar^, iddia edebilirlerdi. Ancak çağımızda Michael Polanyi’nin tacitknowIedge süz bilgi) kavramıyla hatırlattığı gibi, geleneksel dünyagörüşüne gör^ insan sahip olduğu ilmi amelle birleştirerek hikmete dönüştürdüğü takdirde bilmediklerini de öğrenir, tersine amele aktarmadığı takdirde bildiğini de kaybederdi. İdeal/reel ayırımını tanımayan geleneksel dünyagörüşüne göre dünya, din sayesinde sürdürülmek zorundaydı. Buna göre Araplann doğru İslam bilgisi, ancak tarihî tecrübe ile tahkik edilebilirdi. Oysa Arap, ların romantik tarih

görüşüne göre İslam, onların uzun süre önce yaptığı şeydi. Modern milliyetçi Arap bilinci, iki tür nostaljiyle şekillendi. Birincisi, özellikle selefilerdeki Hz. Peygamber (S.A.S.) ve Hulefa-yı Râşidin dönemini kapsayan Asr-ı Saadet (Mutluluk Çağı), İkincisi, modernist Araplarda görülen, ilk dönem (750-847) Abbasî hilafetini kapsayan Asr-ı Zehebi (Altın Çağ) idi. Çağdaş Araplar açısından 1258’de Bağdat’ın Mo-ğollara düşmesiyle tarih kontrollerinden çıkmış, asıl İslam tarihi sona ermişti.
Avrupa’nın en azından iki asır süreyle Doğu Roma’nın fatihi Müslüman Türklerin önünde korkudan titremiş olmaları yahut bu dönemin İslâmî inancın en büyük yayılma dalgalarından birine tanık olması, modern Araplar için bir medar-ı iftihar oluşturmayacaktı. İslam topluluğu içinde Osmanlılar, Romalılar olarak tarihi yaparken, Araplar Yunanlılar olarak bu başarıyı paylaşmışlardı. Ancak 1258’den sonra Araplar, Altın Çağ nostaljisiyle tarihi askıya alarak artık tarihin aktörleri ve katkı sahipleri olmak yerine varisleri olmuştu (Smith 1977: 164-9). Arap Müslümanları, modern Batı dünyasında olduğu gibi “hakiki İslam”ın uygulandığı parlak bir geçmiş nostaljisiyle bir gün uygulanacağı ütopyası arasına sıkışarak, “ya dün ya da gelecekte” yaşayarak “bugün”ü ihmal etmiştir. Mısır özelinde Arap dünyası, kendi inisiyatifleriyle mütemayiz altın devrin kapanışı olarak algıladıkları XIII. asırdan sonra tarihî eylem duygusundan koparak tedricen, soyut, romantik bir İslam anlayışına kaymıştır. Oysa “doğru İslam”, Osmanlılar m yaptığı gibi ancak kesintisiz bir deneyimle, tarihe katılarak ve bugünü yaşayarak bulunabilirdi.
İslam’ı daha iyi anladıkları iddiasındaki Araplar ile İranhlara karşılık tarihî olarak İslam’ın bayraktarlığı sonradan gelen Türklere nasip oldu İki topluluğun aksine Türklerin evrensel barış uğruna tarihî eylem azmi İslam’ı daha iyi anlama azmini getirdi; Kânunî dönemi Şeyhülislamı Ebus Suud’un yazdığı Arapça tefsiriyle İşlpp dünyasında Hatîbü’l-MüfessiA
İSLAM'DA MODERNLEŞME 301
lakabını kazanması, bu azmin gerçekleştiğini göstermeye yeterdi. OsmanlIların dinamik anlayışına göre İslam, her halükarda beşeri deneyime yön vermek için gelmişti. Dinamik din yorumuyla İslam tarihinin aktörü olan OsmanlI'nın Arap dünyasının çevresel konuma düşmesine göz yumması jeopolitik sebeplerden kaynaklandı.
Osmanh egemenliğindeki İslam dünyasında Sünnî Araplann temsilcisi olarak Mısır ve Şî’î dünyanın temsilcisi olarak İran öne çıktı. Eski Dünyada Uzak Doğu’nun Çin ve Japon, Yakın Doğu’nun da Hint ve İran olmak üzere dört büyük medeniyeti vardı. Budizm, Taoizm, Konfüçyanizm gibi beşerî dinlere dayanan Çin, Japon ve Hint medeniyetleri, diğer dünya ile dinî olmaktan çok sosyo-kültürel ilişki kurmuştu. Ancak Uzak ile Yakın Doğu arasındaki ve Mezopotamya’ya yakın stratejik konumundan dolayı İran, Eski Dünyada beşerî ve semavî dinlerin etkileşiminde kilit rolü oynayan ülke oldu. Belki de dünyada teodisi problemi ve buna bağlı mesihçi vizyonun ana kaynağı olan Zerdüştlük gibi kültler sayesinde İran, görünüşte paradoksal bir şekilde üç İbrahimî dinin de hem heterodoks, hem de tepkisel olarak ortodoks versiyonlarının şekillenmesinde ana etki kaynağı oldu.
İran kültür havzası, İslam’ın Şî’î ve Sünnî yorumunun oluşmasında da başlıca rol oynadı. replika telefonlarİslam’ın erken dönemindeki hilafet mücadelesinden doğan ve daha sonra Abbasîler ile başlayan emperyal siyaset döneminde ortaya çıkan sosyal tabakalaşma ve iktidar ilişkilerinin doğurduğu problemi, Şî’îliğin zuhuruna yol açtı. Bunun üzerine İranh Şî’îler tarihi askıya almaya yöneldi. Şî’î dünya ancak Safeviler (1500-1722) devrinde tarihe katılma fırsatı bulmuştu. Ancak ulemanın yönetime sürekli muhalefetinden kaynaklanan müzmin meşruiyet krizleri, mesihçiliği aşacak dinamik bir İslam yorumunun geliştirilmesini önledi. Eşzamanlı olarak Batı medeniyetinin yükselişe geçtiği ve Osmanh’nm İslam dünyasının liderliğini üstlendiği 1500’de başlayan erken modern dönemde, medeniyetler-arası güç dengesinin tedricî değişmesine paralel olarak İslam dünyası içindeki hesaplaşma da donduruldu.
Ancak XIX. asırda Bahlı tehdidin yol açtığı “hürriyet” sorunu, İslam dünyası içindeki temel din yorumlarının aynşmasını sağlayacak bir turnusol kâğıdı işlevi gördü. Doğu’da veya Batı’da Zerdüştlükten postmodemizme bütün modernistik hareketlerin arkasında teodisi 'problemi yatar: Mutlak adalet ve kudret sahibi bir Tanrının egemenliği altındaki dünyada görü*
302 BEDRİ GENCER
len şer olgusu nasıl açıklanacak, “kula kulluk” nasıl önlenecek.-’ Batı’d^ Rönesans ve Reformasyon dönemlerinden itibaren dışarıdan ve ıçeridej, iki tehdide karşı özgürlük arayışı başlamıştı. Çağımızda yapılan araştır, malar, Avrupa’da sekiılerleşmenin, içeriden Katolik Kilise'nin tahakkü-müne direnişin yol açtığı Din Savaşları yanında, dışarıdan Osmanlı tehdidiyle'’^ başladığım tespit etmişlerdir. Özellikle Ihalainen (2005)’in ça-lışması, Avrupa’da dinin sivilleşmesiyle mütemayiz sekülerleşmenin XVIII. yüzyılda belirginleştiğini göstermiştir. Bu süreçte siyaset, hem iktidar, hem hürriyet arayışının temel aracı haline geldi. replika telefonlar Fransız Devrimi ile zirvesine çıkan dünyanın siyaset yoluyla değiştirilebileceği inancının temelinde insanın insana tahakkümünün önlendiği “özgür bir dünya” özlemi yatıyordu.
Bu, İslam dünyasında olmadı. Teorik olarak Gazali ve diğer İslam âlimleri. Batılı dünyaya göre İslam'da teodisi problemini daha sofistike bir şekilde hallettiler. Tavizsiz tevhit, karizmatik ümmet ve araçsal siyaset anlayışıyla iktidar ilişkilerinin Batı’da olduğu gibi Kilise ve Devlet gibi kurumsallaşmasına ve dolayısıyla radikal bir modernleşme ve ideoloji-leşmeye izin verilmediği İslam’da F. Rosenthal (i96o)’m çalışmasının da gösterdiği üzere Batıdaki gibi bir hürriyet arayışının gerekçesi yoktu. Şu halde Batıdaki durumdan farklı olarak, -sünnî- İslam’da özgürlük arayışına yol açacak içsel değil, sadece dışsal Batılı tehdit vardı. Bu dışsal Batılı tehdit ise tabiatıyla öncelikle yaşadıkları İslam toplumunda sosyal veya mezhebi bir marjinallik hisseden Müslüman aydınlar tarafından hissedilecekti. Örneğin Cemaleddin Afgânî’de İran toplumunda bir Türk (Keddie 1972; 11) ve İslam toplumunda bir Şî’î olarak çifte marjinallik bilinci, XIX, asırda Batılı tehdidi algılamasında bir sensör işlevi gördü. XIX. asır İslam dünyasında Afgânî ile birlikte Batılı tehdidi ilk fark eden diğer bir Müslüman aydının, gene mazlumiyet hissiyle mütemayiz Şî’î politik kültürüyle yetişen Bektaşî bir ösmanlı aydını, Namık KemaP^ olması tesadüf değildi.
Fisher-Galati 1959, Unghvâry 1989, ayrıca Ihalainen 2005, Kortepeter 1972, lyigun 2006, Salvatore 2005.replika telefonlar sundu..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder